Zomervakantie 2022, de boot overvol gepakt met proviand, een chefkok als opstapper en vanwege de weersvoorspellingen bedacht om eerst van Oostmahorn richting Leeuwarden te varen, en zo via de Friese meren uiteindelijk een mooi rondje te kunnen maken.
Vol goede moed de Dokkumer Ee afgezakt richting Leeuwarden, beetje miezer, geen topweer, maar ach …
Bij de eerste brug in Leeuwarden, net voorbij Snakkeburen, gooide ik de boot in de achteruit om af te kunnen remmen … het toerental van de motor schoot omhoog … de boot reageerde NIET … ook na het inschakelen van de vooruit helemaal niets … kortom geen aandrijving meer.
Met kunst- en vliegwerk, en een beetje geluk, ondanks de pittige wind nog net genoeg snelheid om het roer om te kunnen smijten en zo een rondje te kunnen maken en de (hoger)wal te kunnen bereiken.
Verbaasde koppies uit de kajuit “wat is er aan de hand?” Tja, nog geen definitief oordeel, maar een snelle blik in het motorruim leerde me dat de schroefas keurig draaide wanneer de motor in z’n werk stond. Dan blijft er eigenlijk maar 1 conclusie over … “er is iets met de schroef”.
Nu is de Eowyn voorzien van een prachtige Gori 16.5 inch klapschroef, daar kan van alles mee aan de hand zijn, blad los, schroef los, of … en daar kwam ik al snel achter door te voelen met een pikhaak … SCHROEF WEG …
Lig je dan … eerste dag … in Bilgaard …. hemelsbreed maar 5 km van huis.
De 3 dagen daarop was het een kwestie van bellen, bellen en nog wat meer bellen, eerst met de verzekering, en die zei letterlijk “aan die Noord-kant van Leeuwarden, daar is helemaal niks”. Tja, vertel mij wat, “Ik woon daar!” Een sleep was niet via ze te regelen, een werf evenmin. Maar de boot moest uit het water, zoveel was duidelijk.
Dus wat doe je dan? Juist, je gaat familie en vrienden bellen, en al snel boden mijn ouders aan om met hun Agder 840AK mij een sleep te geven. Een prachtig werfje aan de zuidkant van Leeuwarden (de TweeProvinciën) vertelde me dat ze op dat moment geen tijd hadden, maar ik was welkom de boot daar tijdelijk neer te leggen en ze konden de boot dan na een tijdje wel liften.
Zo kwam het dat we met een boel familieleden de boot op een gelukkig zonnige dag dwars door Leeuwarden hebben gesleept, de bruggen even opgeroepen via de marifoon, en die hielpen flink mee om geen brokken te maken.
Eenmaal afgemeerd bij de TweeProvinciën een lift naar huis geregeld, nou daar gaat je eerste week van de vakantie. De dagen daarop stonden in het teken van zoeken naar een vervangende schroef, dat bleek een helse klus: in Nederland bleek er simpelweg geen passende schroef op voorraad. Ondanks extreem behulpzame mensen en bedrijven (shout out naar Marinus van Hemrik Marine!!) bleek het simpelweg niet mogelijk.
Toen kwam er echter uit een oude doos bij de TweeProvinciën een schroef, geen sjieke klapper, maar een vaste 3-blads, ook niet helemaal de goede “pitch”, maar het ding paste tenminste op de schroefas. Klasse service van de heren daar, want in no-time zat die tijdelijke schroef eronder en dreef de boot eindelijk weer.
Aangezien de halve vakantie ondertussen al voorbij was moest ik de plannen aanpassen. Mijn neefje bood aan nog een paar dagen op te stappen, en zo zijn we ondanks beperkt motorvermogen en dus manoeuvreerbaarheid toch nog het wad opgegaan. Het doel was Vlieland, maar die had dubbel rood en dus werd het via Terschelling, Ameland en Lauwersoog terug naar Oostmahorn.
Gelukkig dekte de verzekering een groot deel van de kosten, maar de vakantie was zeker niet wat ik er van had verwacht.
Geef een reactie