Dan is het weer zover, de zomervakantie, de vaste opstapper kon weer 2 weekjes missen, en dus snel de boot volladen en het wad op. Ook dit keer weer naar het Oosten, gezien het weer en de korte duur was dat de beste optie.
Eerst maar weer een lekkere klapper maken en dus via de Noordzee richting Borkum, het begint een traditie te worden. Echter bij het inrollen van de high aspect ging er iets mis, het wou niet goed, er leek iets mis, maar we konden het niet direct zien.
Vervolgens van Borkum naar Juist bleek het probleem toch serieuzer, het profiel van de rolfok was uit elkaar geschoven en had een verwoede poging gedaan een wokkel te worden. Met veel achteruit bidden en wat creativiteit hebben we het zaakje weer in elkaar en soort van werkend gekregen, althans genoeg om verder te kunnen zeilen, maar dit nam wel een dagje extra op Juist.
Dit bleek echter niet het enige mankementje.
Waar ik 20 jaar geleden nog ruim voldoende had aan een oude auto accu om een paar lampjes te laten branden en een radiootje van stroom te voorzien, met alle hedendaagse elektronische zooi aan boord (de kids worden ouder en eisen ook op vakantie hun devices) gaat het hard met het stroomverbruik. 4 telefoons, 3 tablets, 2 laptops, een aantal powerbanks … het neemt bij elkaar veel meer stroom dan de elektronica van de boot zelf.
Maar dit ging wel HEEL hard, al snel kreeg ik het idee dat er wat mis was, en inderdaad, 1 van de twee 90Ah loodzuur lichtaccu’s had het begeven, en de diodebrug leek ook niet fris meer. Gevolg was slechts zeer beperkte stroomcapaciteit en continu startkabels bij de hand.
Op naar Baltrum, al een tijd geleden dat ik daar was geweest, ik legde de boot dubbel naast een jachtje met motorpech, en terwijl ik een welverdiend biertje open trok en even onderuit in de kuip ging zitten komt er een zeiljacht dwars achter mij liggen …
Mijn neefje merkte daarbij op “die mensen kijken wel heel erg naar ons, ze staren bijna”. Zelf merkte ik dat ik ook met een verdwaasde blik naar hun boot zat te staren. Het duurde echter eventjes voordat ik door had, dat ik naar een andere grijze Feeling 346Di zat te kijken!
Denk je uniek te zijn met je grijze Feeling, krijg je dit!
Uiteraard direct praatje gemaakt met de eigenaren, en een rondleiding op hun schip gehad. Waar de mijne een van de allereersten is, was dit juist een erg laat exemplaar, tevens was er zeer recentelijk veel aan de boot gebeurd: grijs gewrapt, nieuwe kuiptent/sprayhood/huik, en in hele nette staat.
Dit leverde wel een bijzonder plaatje op.
Vervolgens door naar Spiekeroog, en daarna door naar Langeoog waar we ontzettend leuk geshopt hebben.
Toen was het tijd, ook vanwege de weersberichten, om toch maar weer terug naar het westen te varen, daarom in 1 ruk naar Norderney geploeterd. Hierbij moet ik opmerken dat mijn neefje de afgelopen jaren 2 bijzonder prettige eigenschappen heeft ontwikkeld die mij tijdens deze trip erg goed van pas kwamen: hij houdt ontzettend van koken, en is als student gewend dit te doen met beperkte middelen, en tevens schept hij er een of ander genoegen in om zelfs bij ontzettend schijtweer door te zeilen.
De trip van Langeoog via Norderney naar Borkum terug was ronduit pittig, vies weer, harde wind en af en toe pittige buien. De golven in de zeegaten waren ook echt niet comfortabel.
Gelukkig was het laatste stuk, dus van Borkum over het wad terug naar Oostmahorn, dan weer prima, en op alleen de gehavende high aspect liepen we af en toe al over de 10 knopen.
Geef een reactie